Historia i wzorzec rasy


Historia tej rasy w Polsce jest dość krótka, pierwsze osobniki został sprowadzone na początu lat 90. XX w. Obecnie działa kilka hodowli, ale rasa jest cały czas mało znana. W 2001 r. zarejestrowanych było 91 dorosłych osobników, a urodziły się 93 szczenięta. Jednak w Japonii- skąd zostały sprowadzone- tosa inu znane były w XIX w.. Jak by nie patrzeć jest to rasa bardzo młoda. (Np. rotwailery były hodowane w Cesarstwie Rzymskim.) Tosa inu powstały poprzez skrzyżowanie miejscowych czworonogów z angielskimi psami bojowymi. Przypuszcza się, że w tworzeniu tej odmiany mogły wziąść udział takie rasy jak: buldogi, mastify, wyżły niemieckie, dogi niemieckie, a może nawet bulteriery, bernardyny i dogi de Bordeaux.

Rasa ta została wyhodowana specjalnie do walk. Jednak nie miały to być widowiska krwawe i brutalne. Z założenia miały to być walki pełne honoru i szlachetności. Przeznaczone dla elit. Chciano by starcia tosa inu przypominały walki sumo. I rzeczywiście na początku tak było, jednak około roku 1900 stały się rozrywką dla plebsu, podobnie jak angielskie walki psów z niedźwiedziami czy lwami.

Jeśli chodzi o etymologię słowa tosa inu, to jest to zestawienie dwóch wyrazów. Inu to poprostu pies (np. akita inu), a tosa to nazwa miasta na wyspie Shiokoku, gdzie zapewne doszło do ukształtowania rasy.


Warto wiedzieć, iż tosa jest zaliczana do grupy molosów, wpisana jest w rejestrze FCI pod nr. 266 (05.06.1995).

WYGLĄD OGÓLNY- Duży pies, pełen godności i mocno zbudowany. Pies ten ma wiszące uszy, krótki włos, kwadratową kufę i wiszący, gruby u nasady ogon.
TEMPERAMENT- Tosa odznacza się cierpliwością, opanowaniem, odwagą i nieustraszonością.
GŁOWA I CZASZKA- Czaszka szeroka.
NOS- Długi i czarny, grzbiet nosa prosty.
KUFA- Średniej długości.
UZĘBIENIE- Górna szczęka i żuchwa mocne. Zęby mocne, zgryz nożycowy.
STOP- Dość mocny.
OCZY- Dość małe, ciemno brązowe o dumnym spojrzeniu.
USZY- Stosunkowo małe, dość cienkie, wysoko osadzone na bokach czanki, wiszące, przylegające do policzków.
SZYJA- Muskularna, z wiszącym podgardlem.
KOŃCZYNY PRZEDNIE- Łopatki średnio ukośne. Przedramiona proste, średniej długości, mocne. Nadgarstki lekko nachylone, mocne.
GRZBIET- Wysoki kłąb. Grzbiet poziomy i prosty. Lędźwie szerokie, muskularne.
KLATKA PIERSIOWA- Szeroka i głęboka, żebra średnio zaznaczone. Podciągnięty brzuch.
ZAD- Lekko wypukły.
KOŃCZYNY TYLNE- Mięśnie mocno rozwinięte, kolano i staw skokowy średnio głęboko utyłowane, mocne.
PIĘTY I ŚRÓDSTOPIE- Śródstopia mocne. Pięty, równoległe do siebie.
STOPY- Zwarte, poduszki grube i elastyczne. Paznokcie twarde i preferowane ciemne.
OGON- Gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, sięgający stawów skokowych.
SZATA- Krótka, twarda i gęsta.
KOLOR- Jednobarwne -czerwone, lub płowe są preferowane, ale dozwolone są też niewielkie białe i czerwone znaczenia.
WZROST- Minimalna wysokość w kłębie dla psów 60 cm, dla suk 55 cm.
RUCH- Energiczny, pełen siły.

WADY- czyli co negatywnie wpływa na ocenę tosy: spiczasta kufa. lekki przodozgryz lub tyłozgryz, cienka kość.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE- czyli co jest niedopuszczalne: strachliwość, duży przodozgryz lub tyłozgryz.